Die lughawe-stadium in my lewe

Ken jy die gevoel van by ‘n lughawe wees? (Nie dat ek ‘n gereelde besoeker aan lughawes is nie – ek was al ‘n presiese twee keer op ‘n lughawe waarvan ek slegs een keer amptelik die reisiger was. So as jy my nie as ‘n betroubare of ervare persoon rakende hierdie onderwerp sien nie, moenie eens verder lees nie.)

‘n Lughawe gee vir my die gevoel van potensiaal. Dit is die beginpunt vir die eindbestemming van enige reis. Vanaf ‘n lughawe kan jy na enige kontinent, land, stad, dorp of straat in die wêreld reis. Enige plek waarheen jy wil. ‘n Lughawe is slegs ‘n rusfase/tussenfase vir ‘n groot reis en eindbestemming wat voor jou lê. Ek weet nie wat dit is nie, maar as ek by ‘n lughawe is, voel ek tuis al is ek ver van die huis af.

Ek is by die lughawe-stadium in my lewe. Ek is op die eindpunt van my skoolloopbaan, maar ek het geen idee waarheen ek gaan nie. Ek weet net dat ek soveel potensiaal het en dat ek by die beginpunt is van ‘n reis na enige bestemming. Hierdie gevoel van potensiaal laat my meer tuis voel as wat huis my ooit sal laat voel.

Ek is ‘n tienerdogter, ek wag vir my vlug, want hierdie reisiger se reis begin nou eers en sy het die wêreld om te sien. Geen oop padkaarte, slegs ‘n oop hart vir verandering.

Ek het al baie daaraan gedink om Engelse gedigte/verhale ook op my blog te post, maar dit het nog nooit gerealiseer nie. So ongeveer drie weke gelede het ek ‘n kort gedig in Engels geskryf. So hierdie tel as my eerste Engelse gedig!

I find extreme safety

In the eyes of some strangers

Every now and then

And then my heart stops

Pumping until my eyes cannot

Remember the sight of

The extreme safety which

I saw in theirs

And it’s random I promise

But it’s also the only hope I

Have time to time

Vals

Hierdie is ‘n gedig wat ek en ‘n vriend, Corné Opperman, saam geskryf het.

Die wêreld is vals
Jy is nie die uitsondering nie

Ek vrees die see
– Onder andere vir sy donker dieptes
en sy misterie wat onontdek bly –
Maar eintlik vir die groot rede dat
die groot uitgestrekte oseaan
‘n spieëlbeeld terugkaats van
die wêreld en die mens se valsheid

Deur hierdie rooi oë lyk
Die wêreld vir my baie
Mooi
Ek mis die dae toe
Ek nog op skoon coke gekuier
Het.
Ek mis die aande wat ek
Nie kan onthou nie
Ek mis die dae toe ons
Vriendskap meer as kuiers by kroeë was.
Ek het jou gemaak in wie jy is.
Min het ek geweet dat jy later hierdie vriendskap sou verruil vir ‘n dubbel olof
Sonder my.
Jy het my mislei met jou vals boodskappe en stories van hoe die son op my skyn.
Vannaand se ek maar eerder dankie vir die geheue en vermy die haat.

Ons woorde en ons selfsugtige aksies
spoel in die oseane in soos
miljoene plastiekstrootjies en
duisende vierkante meter papier-
en kartondose
En dit terwyl daar duidelike
dromme voor ons monde geplaas is
om hulle uit te sorteer.

Wanneer ons bloei, bloei ons
in die oseane in en ons voel beter
wanneer die oseaandiere saam
met ons bloei om ‘n soortvanne
“eenheid” te vorm.
Bloed is bloed
En mens kan wel bloed met water
afspoel, maar mens kan nie die
skuld wat mens die wêreld
aandoen, net wegspoel nie.
Want ons oseane spoel nooit weg nie.
Hulle bly uitbreek op ons growwe strande
om ons te probeer smeek om net
vir ‘n slag in ons eie spieëlbeeld te
kyk
en te besef

Die wêreld is vals
Jy is die rede

Die Kaap se son

Soms is die enigste ding

wat my stortende trane

opdroog, die droeë son

van die Kaap wat al wat

druppeltjie water is, versuip

Vir homself vat en nooit weer

terugbesorg in reën seëninge

uit donderende wolke nie

Dis my skuld dat die Kaap so

dors is, want dis my trane

wat die son van my opdrink

Miskien moet ek my trane

op die Kapenaars uitstort

sodat hulle bietjie kan proe, hoe

proe al wat ‘n druppeltjie water is

En hoe proe die pyn

Want my trane is dalk genesend,

maar my hart is droeër as die

Kaap en dit brand seerder as

die Kaap se son

Ver-

Verstrengel deur die

toenemende keuses en

gedagtes van die lewe

Verwurg deur die

kwaad van die on-

regverdige menslike aard

Verdrink in die trane

van gister, vandag,

sowel as môre se

verwagtinge

Verlore op die pad

wat almal stap,

maar niemand weet

waar dit eindig nie

Verlief op ‘n per-

soon wat so nou en

dan die lewe laat

sinmaak, maar ook

eintlik nie

Verlig deur die

verstrengel, verwurg,

verdrink en verlief, want

elkeen van hulle kan

verander word deur

net

te vergeet